این پژوهش با هدف بررسی تأثیر رویکردهای نوین در آموزش ابتدایی (از جمله یادگیری فعال، یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مبتنی بر بازی و آموزش مبتنی بر عصب‌شناسی) بر رشد مهارت‌های اجتماعی کودکان (از جمله همراهی، همدلی، مدیریت تعارض و مشارکت گروهی) انجام شد. طراحی پژوهش تجربی با روش کوچک‌نمونه‌گیری هدفمند و طولی در ۱۲ ماه اجرا گردید. جامعه آماری شامل ۱۲۰ دانش‌آموز کلاس اول تا سوم دبستان‌های دولتی شهر تهران بودند که به‌صورت تصادفی در دو گروه مداخله (۶۰ نفر) و کنترل (۶۰ نفر) تقسیم شدند. گروه مداخله تحت مداخله ۱۶ هفته‌ای با استفاده از رویکردهای نوین آموزشی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل به‌صورت سنتی آموزش دید. ابزار اصلی پژوهش، پرسشنامه رشد مهارت‌های اجتماعی کودکان به‌همراه مشاهده ساختاریافته در کلاس درس و مصاحبه کیفی با معلمان بود. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های آماری توصیفی (میانگین، انحراف معیار)، آزمون تی زوج‌شده، آزمون (ANOVA) با اندازه‌گیری‌های تکرارشده و تحلیل رگرسیون پویا تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که گروه مداخله به‌طور معناداری در مقیاس کلی مهارت‌های اجتماعی (p < 0.001)، همراهی (p = 0.002)، همدلی (p = 0.001) و مدیریت تعارض (p < 0.001) بهبود یافت، در حالی که تفاوت معناداری در گروه کنترل مشاهده نشد. تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که یادگیری مبتنی بر بازی و عصب‌شناسی بالینی بیشترین تأثیر را در افزایش همدلی و کاهش رفتارهای ناسازگارانه داشتند (β = 0.42, p < 0.01). یافته‌ها حاکی از آن است که رویکردهای نوین آموزشی، به‌ویژه آن‌هایی که بر اساس اصول روان‌شناسی بالینی کودکان طراحی شده‌اند، می‌توانند به‌طور مؤثر در توسعه مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان ابتدایی کمک کنند.

رشد مهارت‌های اجتماعی روان‌شناسی بالینی یادگیری مبتنی بر بازی همدلی مدیریت تعارض.