این پژوهش با هدف بررسی تأثیر تکنولوژی آموزشی بر آموزش کودکان استثنایی با یک رویکرد تلفیقی انجام شده است. کودکان استثنایی به دلیل نیازهای آموزشی ویژه، نیازمند روش‌های آموزشی نوآورانه‌ای هستند که بتوانند به آن‌ها در دستیابی به حداکثر پتانسیل یادگیری کمک کند. تکنولوژی آموزشی با ارائه ابزارها و منابع متنوع، می‌تواند نقش مهمی در این زمینه ایفا نماید. این پژوهش از نوع پژوهش ترکیبی (کیفی-کمی) بود. در بخش کمی، 80 دانش‌آموز استثنایی (شامل دانش‌آموزان با اختلالات یادگیری، اختلالات رشدی و اختلالات طیف اوتیسم) از مدارس استثنایی شهر تهران انتخاب شدند و به طور تصادفی به دو گروه (گروه آزمایش و گروه کنترل) تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت یک ترم تحصیلی (16 هفته) در معرض آموزش مبتنی بر تکنولوژی آموزشی (شامل استفاده از نرم‌افزارهای آموزشی، تبلت‌های آموزشی و بازی‌های آموزشی) قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل با روش‌های آموزشی سنتی آموزش دیدند. در بخش کیفی، با استفاده از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با 10 معلم آموزش ویژه و 10 والدین دانش‌آموزان استثنایی، نظرات و تجربیات آن‌ها در مورد استفاده از تکنولوژی آموزشی در آموزش این کودکان جمع‌آوری شد. داده‌های کمی با استفاده از آزمون‌های پیش‌آزمون-پس‌آزمون و تحلیل کوواریانس برای مقایسه عملکرد تحصیلی دو گروه و بررسی تأثیر تکنولوژی آموزشی بر یادگیری دانش‌آموزان استثنایی تحلیل شدند. داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل محتوا و کدگذاری موضوعی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج بخش کمی نشان داد که دانش‌آموزان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، پیشرفت تحصیلی معناداری در دروس مختلف (ریاضیات، خواندن و نوشتن) داشتند (P<0.05). تحلیل داده‌های کیفی نیز نشان داد که معلمان و والدین، تکنولوژی آموزشی را به عنوان ابزاری مؤثر در افزایش انگیزه یادگیری، بهبود مشارکت در کلاس و ارتقای مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان استثنایی ارزیابی کردند.

تکنولوژی آموزشی کودکان استثنایی آموزش ویژه اختلالات یادگیری اختلالات رشدی.