پژوهش حاضر به منظور مطالعه رابطه سبک زندگی با رضامندی زناشویی صورت پذیرفت. پژوهش حاضر از نوع توصیفی- همبستگی است. جامعه آماری مورد مطالعه حاضر زنان خانه دار ناحیه 6 مشهد بود که به شیوه در دسترس انتخاب می شوند. با در نظر گرفتن متغیرها، حجم نمونه 120 نفر در نظر گرفته شده است. گردآوری داده ها: برای سنجش سبک زندگی از پرسشنامه میلر و اسمیت و برای سنجش رضامندی زناشویی از پرسشنامه اولسون (1998) صورت پذیرفت. تجزیه و تحلیل داده ها در دو سطح توصیفی و استنباطی با استفاده از نرم افزار اس پی اس اس انجام گرفت. نتایج نشان داد مقدار ضریب تعیین(مجذورR) برابر با 355/0 می باشد این بدان معناست که سبک زندگی 35.5 درصد از واریانس متغیر رضامندی زناشویی را پیش بینی و تبیین می کند. ضریب تعیین رابطه بین سبک زندگی و رضامندی زوجین در حدود 242/0 بود با ضریب اطمینان 99% که این بدان معناست که سبک زندگی 2/24 درصد از واریانس متغیر رضامندی زوجین را پیش بینی و تبیین می کند. در پایان نتیجه می گیریم که بین سبک زندگی با رضامندی زناشویی در بین زنان خانه دار ناحیه 6 مشهد رابطه وجود دارد. در صورتی که زنان خانه دار از طریق آموزش و با تغییر، اصلاح و یا ایجاد سبک های زندگی، سبک زندگی مناسب خود را پیدا کنند، می تواند رضامندی زناشویی بالا را به دنبال داش باشد.

زنان سبک زندگی رضامندی زناشویی