موسسه انتشارات بین المللی چتر اندیشه فصلنامه مطالعات و تحقیقات در علوم رفتاری 2717-1345 7 4 2025 11 02 Using Psychometric Techniques to Evaluate the Effectiveness of Adult Education Courses in Educational Centers in Tehran استفاده از تکنیک‌های روان‌سنجی برای ارزیابی اثربخشی دوره‌های آموزش بزرگسالان در مراکز آموزشی شهر تهران 1 7 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA سکینه گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران مرضیه گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران 2025 05 10 This research aimed to evaluate the effectiveness of adult education courses using psychometric techniques. The statistical population included 320 adult participants (aged 18–65) from 12 educational centers in Tehran, selected through stratified random sampling. A mixed-methods research design (combining quantitative and qualitative approaches) was employed. Data collection methods included standard psychometric questionnaires (covering learning motivation, academic self-efficacy, and job satisfaction), semi-structured interviews, and observation of practical performance in the educational setting. Quantitative data were analyzed using independent t-tests, one-way ANOVA, and multivariate regression, while qualitative data were coded and interpreted using thematic content analysis via NVivo software. The findings indicated that training effectiveness is significantly associated with increased self-efficacy (β = 0.42, p < 0.001) and learning motivation (β = 0.38, p < 0.001). Furthermore, job satisfaction was identified as a strong predictor of training satisfaction (β = 0.51, p < 0.001). Key results emphasize that psychometric techniques serve not only as measurement tools but also as a mechanism for immediate feedback and optimization of the training process at both individual and group levels. این پژوهش با هدف ارزیابی اثربخشی دوره‌های آموزش بزرگسالان از طریق تکنیک‌های روان‌سنجی انجام شد. جامعه آماری شامل ۳۲۰ شرکت‌کننده بزرگسال (۱۸–۶۵ سال) در ۱۲ مرکز آموزشی شهر تهران بود که به‌صورت طبقه‌ای تصادفی انتخاب گردیدند. طراحی پژوهش ترکیبی (ترکیبی از کمی و کیفی) و روش جمع‌آوری داده‌ها شامل پرسشنامه روان‌سنجی استاندارد (شامل مقیاس انگیزش یادگیری، خودکارآمدی آموزشی و رضایت شغلی)، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و مشاهده عملکرد عملی در محیط آموزشی بود. داده‌های کمی با استفاده از آزمون‌های آماری t مستقل، ANOVA یک‌طرفه و رگرسیون چندمتغیری تحلیل شدند؛ داده‌های کیفی نیز با روش تحلیل محتوای تماتیک و با نرم‌افزار NVivo کدگذاری و تفسیر شدند. یافته‌ها نشان دادند که اثربخشی آموزش با افزایش خودکارآمدی (β = 0.42, p < 0.001) و انگیزش یادگیری (β = 0.38, p < 0.001) به‌طور معناداری مرتبط است. همچنین، رضایت شغلی به‌عنوان پیش‌بینی‌کننده قوی رضایت آموزشی (β = 0.51, p < 0.001) شناسایی شد. نتایج کلیدی تأکید می‌کنند که تکنیک‌های روان‌سنجی نه‌تنها ابزاری برای سنجش، بلکه مکانیسمی برای بازخورد فوری و بهینه‌سازی فرآیند آموزش در سطح فردی و گروهی هستند.

/downloadfilepdf/13861